กูเหาะเหินดั่งปักษิณ มากกว่าถวิลความจริงอย่างมึง อย่าตรัสถึงคำว่าคน อย่าพูดถึงคนกับคนอย่างมึง ถ้ามึงเหลือตัวคนเดียวอยากรู้จะเปียวเหมือนปากไหมมึง คนอื่นอ่ะเค้าไม่เกี่ยว กูแค่อยากเดี่ยวกับเสี่ยวอย่างมึง สันดานมึงมาจากโคตร ไร้ประโยชน์ทั้งอัยกา ไม่มีความเป็นบวร รอวันขจรไปตามเวลา กูแทนด้วยความสมเพช เลยปฎิเสธความเวทนา มึงถุยน้ำลายขึ้นไปข้างบน ต่อให้มีลมก็ยังไม่ชนนภา